Interviews

Selecteer jaartal

1

2

3

4

5

6

Weekblad "MOTOR", 61e jaargang nummer 34, 23 augustus 1974.
1970, werd Mikkola "full-time professional". Dat hield in dat hij voortaan aan het begin van het seizoen zijn wagen ging laden om samen met zijn vrouw Kaija en dochter Hanna naar de eerste GP toe te rijden. Een manier van leven die voor hem al snel tot een gewoonte uitgroeide. Dat beviel goed want in hetzelfde voor hem zo voorspoedige seizoen van 1970 werd Mikkola vierde in het totaalklassement van de GP 500 wedstrijden en wat nog beter was: hij won de Amerikaanse zomer motocross serie.
Vreemd genoeg hebben Heikki Mikkola en Jarno Saarinen tegen elkaar in wedstrijden gereden. Dat was in ijsspeedway, waarin beide coureurs voordat ze internationaal bekend werden, uitkwamen. Saarinen ging later de wegracekant op en zo scheidden hun wegen. Op de vraag of Mikkola wel eens aan wegrace gedaan heeft, antwoordt hij: "Geen meter, alleen heb ik wel eens meegedaan aan de Päjänne rally met goede resultaten". Deze rally, een soort betrouwbaarheidsrit, staat als bijzonder zwaar bekend.
Geen wegracecarrière dus voor Mikkola, de motocross bleef zijn leven beheersen en de resultaten die hij behaalde werden steeds beter. In 1972 eindigde hij weer als vierde met twee GP zeges maar het daarop volgende seizoen sloot hij af met een derde plaats die hij na een enorme strijd met Adolf Weil kon pakken. En weer won hij in Amerika de zomer motocross serie.
Mikkola heeft zijn successen voor een belangrijk deel te danken aan zijn buitengewoon goede conditie, die hij door serieuze en harde training opbouwde. De opnamecapaciteit van zijn longen is enorm groot en staat dan ook gelijk, volgens zijn medische gegevens, aan die van de olympische skiërs. De Fin was een pure "krachtrijder" die door zijn fysieke kracht en niet door zijn rijstijl won. Omdat voor het rijden op modderige of zanderige circuits juist een goede stijl doorslaggevend kan zijn, kon Mikkola op dergelijke circuits aanvankelijk niet goed meekomen. Bovendien was
HEIKKI MIKKOLA DE NIEUWE WERELDKAMPIOEN
De Finse rijder bezorgde het Zeedse merk Husqvarna na Nilsson (1960), Tibblin (1962 en 1963) en Aberg (1969 en 1970) voor de zesde maal het wereldkampioenschap motocross 500 cc.
Verscheidene Finnen zijn de racehistorie ingegaan onder de bijnaam "De Vliegende Fin". We hoeven in dit verband alleen maar te denken aan de zo tragisch verongelukte Jarno Saarinen. De nieuwe drager van deze "ere" bijnaam is de 500 cc motocrosser Heikki Mikkola. Een andere bijnaam voor Mikkola is die van de "Lone Wolf" wat zoveel betekent als "eenzame vechter". Een terecht gegeven bijnaam want zijn weg naar de top was hard en lang en Mikkola heeft die voornamelijk alléén afgelegd.
Mikkola is geboren in 1945 te Mikkeli in het zuiden van Finland. Met zijn negentiende jaar stapte hij op een 250 cc-crosser om in de junioren-klasse aan zijn eerste wedstrijd mee te doen. Het ging hem zo goed af dat hij het volgende jaar al gepromoveerd was tot senior. Dat gaf hem de gelegenheid om zijn GP debuut te maken tijdens de wedstrijd die op zijn "thuis" circuit van Hyvinkää gehouden werd.
Zijn eerste internationale optreden werd geen succes. Door een kort tevoren opgelopen armblessure speelde hij geen rol van betekenis. Hij behoort tot die categorie van motocrossers die wel kwaliteit hebben maar geen grote resultaten boeken. Met wisselend succes heeft hij zo’n vijf jaar gereden maar de echte doorbraak liet op zich wachten. Die kwam in 1969 toen Mikkola zijn eerste GP-overwinning pakte. Door deze overwinning voor een dolenthousiast Fins publiek werd Mikkola zo gestimuleerd dat hij ook in Zwitserland en Oostenrijk GP-overwinningen boekte.
De enige steun die Mikkola ontving was de toezegging van de Husqvarna fabriek voor nieuwe onderdelen. Maar hij was zijn eigen monteur, helper en sponsor. Zijn beroep van vrachtwagenmonteur stelde hem niet in staat om regelmatig in het buitenland te starten. Door zijn contract met Husqvarna, pas in
hij een uitgesproken slechte starter die alles moest geven om na zo’n slechte start toch nog een goede positie te bereiken. In de loop van de tijd is zijn manier van rijden bijgeschaafd en gepolijst waardoor hij nu een echte allround rijder geworden is.
Heikki Mikkola is altijd het merk Husqvarna trouw gebleven. De fabriek heeft aan de andere kant altijd vertrouwen in hem gehad. Zoveel zelfs dat Bror Jauren, Husqvarna manager, in 1970 al zei: "Wanneer Mikkola in 1971 geen wereldkampioen wordt, weet ik dat onze machine slecht is!". Mikkola werd dat jaar géén wereldkampioen! Juist in die tijd begon de hegemonie van de Japanse merken. Het Japanse geweld was niet te stuiten, jaar na jaar reden de wereldkampioenen op Japanse machines.
Ook dit seizoen was er weer een goede kans dat Roger DeCoster op een Suzuki wereldkampioen zou worden. De GP van Luxemburg kon de Belg het wereldkampioenschap opleveren wanneer hij daar zou winnen. De strijd tussen Mikkola en DeCoster, waarvan de verwachting was dat het dé topper van het seizoen zou worden, had een teleurstellend verloop. DeCoster viel namelijk uit door machinepech. Teleurstellend misschien voor het aanwezige publiek maar voor Mikkola was dat het moment waarvoor hij tien jaar gevochten had, hij mocht zich wereldkampioen 1974 van de 500 cc-klasse noemen.
Het is zijn beloning voor de moeilijke weg, die hij heeft af moeten leggen om van aanvankelijk middelmatige motocrosser de absolute top te bereiken. Veel hulp had hij daarbij van monteur Pelle Mas, van zijn Husqvarna als sterk wapen in de strijd, maar zijn succes is vooral ook toe te schrijven aan zijn vertrouwen in eigen kunnen, zijn wil om te winnen en de harde training, waaraan hij zichzelf onderwierp.

DERK J. EVERS
Weekblad "MOTOR", 61e jaargang nummer 34, 23 augustus 1974.
HEIKKI MIKKOLA DE NIEUWE WERELDKAMPIOEN
De Finse rijder bezorgde het Zeedse merk Husqvarna na Nilsson (1960), Tibblin (1962 en 1963) en Aberg (1969 en 1970) voor de zesde maal het wereldkampioenschap motocross 500 cc.
Verscheidene Finnen zijn de racehistorie ingegaan onder de bijnaam "De Vliegende Fin". We hoeven in dit verband alleen maar te denken aan de zo tragisch verongelukte Jarno Saarinen. De nieuwe drager van deze "ere" bijnaam is de 500 cc motocrosser Heikki Mikkola. Een andere bijnaam voor Mikkola is die van de "Lone Wolf" wat zoveel betekent als "eenzame vechter". Een terecht gegeven bijnaam want zijn weg naar de top was hard en lang en Mikkola heeft die voornamelijk alléén afgelegd.
Mikkola is geboren in 1945 te Mikkeli in het zuiden van Finland. Met zijn negentiende jaar stapte hij op een 250 cc-crosser om in de junioren-klasse aan zijn eerste wedstrijd mee te doen. Het ging hem zo goed af dat hij het volgende jaar al gepromoveerd was tot senior. Dat gaf hem de gelegenheid om zijn GP debuut te maken tijdens de wedstrijd die op zijn "thuis" circuit van Hyvinkää gehouden werd.
Zijn eerste internationale optreden werd geen succes. Door een kort tevoren opgelopen armblessure speelde hij geen rol van betekenis. Hij behoort tot die categorie van motocrossers die wel kwaliteit hebben maar geen grote resultaten boeken. Met wisselend succes heeft hij zo’n vijf jaar gereden maar de echte doorbraak liet op zich wachten. Die kwam in 1969 toen Mikkola zijn eerste GP-overwinning pakte. Door deze overwinning voor een dolenthousiast Fins publiek werd Mikkola zo gestimuleerd dat hij ook in Zwitserland en Oostenrijk GP-overwinningen boekte.
De enige steun die Mikkola ontving was de toezegging van de Husqvarna fabriek voor nieuwe onderdelen. Maar hij was zijn eigen monteur, helper en sponsor. Zijn beroep van vrachtwagenmonteur stelde hem niet in staat om regelmatig in het buitenland te starten. Door zijn contract met Husqvarna, pas in
1970, werd Mikkola "full-time professional". Dat hield in dat hij voortaan aan het begin van het seizoen zijn wagen ging laden om samen met zijn vrouw Kaija en dochter Hanna naar de eerste GP toe te rijden. Een manier van leven die voor hem al snel tot een gewoonte uitgroeide. Dat beviel goed want in hetzelfde voor hem zo voorspoedige seizoen van 1970 werd Mikkola vierde in het totaalklassement van de GP 500 wedstrijden en wat nog beter was: hij won de Amerikaanse zomer motocross serie.
Vreemd genoeg hebben Heikki Mikkola en Jarno Saarinen tegen elkaar in wedstrijden gereden. Dat was in ijsspeedway, waarin beide coureurs voordat ze internationaal bekend werden, uitkwamen. Saarinen ging later de wegracekant op en zo scheidden hun wegen. Op de vraag of Mikkola wel eens aan wegrace gedaan heeft, antwoordt hij: "Geen meter, alleen heb ik wel eens meegedaan aan de Päjänne rally met goede resultaten". Deze rally, een soort betrouwbaarheidsrit, staat als bijzonder zwaar bekend.
Geen wegracecarrière dus voor Mikkola, de motocross bleef zijn leven beheersen en de resultaten die hij behaalde werden steeds beter. In 1972 eindigde hij weer als vierde met twee GP zeges maar het daarop volgende seizoen sloot hij af met een derde plaats die hij na een enorme strijd met Adolf Weil kon pakken. En weer won hij in Amerika de zomer motocross serie.
Mikkola heeft zijn successen voor een belangrijk deel te danken aan zijn buitengewoon goede conditie, die hij door serieuze en harde training opbouwde. De opnamecapaciteit van zijn longen is enorm groot en staat dan ook gelijk, volgens zijn medische gegevens, aan die van de olympische skiërs. De Fin was een pure "krachtrijder" die door zijn fysieke kracht en niet door zijn rijstijl won. Omdat voor het rijden op modderige of zanderige circuits juist een goede stijl doorslaggevend kan zijn, kon Mikkola op dergelijke circuits aanvankelijk niet goed meekomen. Bovendien was
hij een uitgesproken slechte starter die alles moest geven om na zo’n slechte start toch nog een goede positie te bereiken. In de loop van de tijd is zijn manier van rijden bijgeschaafd en gepolijst waardoor hij nu een echte allround rijder geworden is.
Heikki Mikkola is altijd het merk Husqvarna trouw gebleven. De fabriek heeft aan de andere kant altijd vertrouwen in hem gehad. Zoveel zelfs dat Bror Jauren, Husqvarna manager, in 1970 al zei: "Wanneer Mikkola in 1971 geen wereldkampioen wordt, weet ik dat onze machine slecht is!". Mikkola werd dat jaar géén wereldkampioen! Juist in die tijd begon de hegemonie van de Japanse merken. Het Japanse geweld was niet te stuiten, jaar na jaar reden de wereldkampioenen op Japanse machines.
Ook dit seizoen was er weer een goede kans dat Roger DeCoster op een Suzuki wereldkampioen zou worden. De GP van Luxemburg kon de Belg het wereldkampioenschap opleveren wanneer hij daar zou winnen. De strijd tussen Mikkola en DeCoster, waarvan de verwachting was dat het dé topper van het seizoen zou worden, had een teleurstellend verloop. DeCoster viel namelijk uit door machinepech. Teleurstellend misschien voor het aanwezige publiek maar voor Mikkola was dat het moment waarvoor hij tien jaar gevochten had, hij mocht zich wereldkampioen 1974 van de 500 cc-klasse noemen.
Het is zijn beloning voor de moeilijke weg, die hij heeft af moeten leggen om van aanvankelijk middelmatige motocrosser de absolute top te bereiken. Veel hulp had hij daarbij van monteur Pelle Mas, van zijn Husqvarna als sterk wapen in de strijd, maar zijn succes is vooral ook toe te schrijven aan zijn vertrouwen in eigen kunnen, zijn wil om te winnen en de harde training, waaraan hij zichzelf onderwierp.

DERK J. EVERS