Interviews

Selecteer jaartal

1

2

3

4

Tweemaandelijks motorblad "MOTO 73", jaargang 5, nr. 12, 1977.
Europa, Amerika en Australië zijn belangrijke markten voor de Japanse motorindustrie. Geen wonder dat Yamaha zich enorme inspanningen getroost om in de Grand Prix wedstrijden in Europa en de nationale kampioenschapsraces in Amerika en Australië de titels op wegrace en motocross gebied in de wacht te slepen. Dit alles in de verwachting, dat deze wedstrijdsuccessen ook positief zullen zijn voor het Yamaha marktaandeel. De Yamaha speerpunten in dit gevecht zijn Steve Baker, Johnny Cecotto, Giacomo Agostini, Heikki Mikkola, Pierre Karsmakers, Bengt Aberg, Kenny Roberts (Amerika) en Warren Willing (Australië).
HEIKKI MIKKOLA, tweevoudig wereldkampioen, is één van de absolute toppers op motocross gebied. Dit jaar verraste hij vriend en vijand door een contract met Yamaha te tekenen. Hij zal de man zijn die de Yamaha-aanval op de 500 cc wereldtitel leidt, met succes zoals het er thans uitziet.
Mikkola, tot dit jaar rijdend voor Husqvarna, wil hoe dan ook de 500 cc-titel heroveren die in 1976 door Roger DeCoster werd gewonnen. Heikki gelooft dat de nieuwe 400 cc Yamaha hem een nieuwe titel kan bezorgen. In 1976 werd Heikki Mikkola wereldkampioen in de 250 cc klasse, nadat hij in 1974 de hoogste eer in de halve-liter klasse bereikt had. Maar hij vindt dat de 250 cc-titel minder waarde heeft dan die in de 500 cc categorie; daarom wijdt hij zich in 1977 weer volledig aan die zwaarste klasse.

Heikki Mikkola reed z'n eerste cross in 1963. Hij werd de eerste de beste bocht al door de concurrentie de baan uitgeduwd. Maar Mikkola bewees toen al dat hij verbeten kan vechten: hij kwam de baan weer in en behaalde alsnog een zesde plaats!
Tot 1970 was Mikkola meer een allround sportman dan een pure crossspecialist. Hij deed aan honkbal, skiën, atletiek en verschillende soorten van motorfietssport. In 1966 werd hij Fins Endurokampioen, in 1967 nationaal kampioen ijsracen en in 1970 kampioen op de motorslee (snowmobile). In 1967 behaalde hij z'n eerste voor het wereldkampioenschap motocross tellende punten. Vanaf die tijd is hij zich geleidelijk aan meer en meer op deze vorm van sport gaan toeleggen. In 1970 eindigde hij als 4de in het 250 cc wereldkampioenschap. Met het Finse team werd hij derde in de Trophée des Nations. In dat jaar besloot hij zich uitsluitend met crossen te gaan bezighouden, en de successen bleven daarna niet uit.

In 1971 werd hij weer vierde in de 250 cc-klasse, in 1972 eindigde hij als derde bij de halve-liters. In 1973 weer een derde plaats, dit keer weer in de 250 cc, plus een klinkende overwinning in de Amerikaanse Inter-AMA Internationale zomerwedstrijden.
Heikki Mikkola, hier gefotografeerd in zijn vaderland Suomi, oftewel Finland, waar hij onlangs beide manches van de 500 GP won.
Toen kwam het jaar dat Heikki als hoogtepunt van zijn carrière beschouwt. Hij ging weer terug naar de 500 cc-rijen en versloeg de machtige Roger DeCoster om zo de wereldtitel te pakken! Hoewel hij al jarenlang Finlands beste crosser was, veroverde hij in 1974 voor de eerste keer het nationale Finse kampioenschap!
In 1975 won hij opnieuw de nationale titels in de 250 en 500 cc klassen, maar hij verloor -na een strijd met DeCoster die het hele seizoen duurde! -zijn 500 cc-titel aan de Belgische rijder. In 1976 ging Heikki weer eens terug naar de 250 cc. Die verandering leverde hem een nieuw wereldkampioenschap op! Bovendien werd hij weer Fins kampioen in beide categorieën.
En nu, voor 1977, heeft Mikkola weer eens alle aandacht op de 500 cc gericht. Dit keer verandert hij niet alleen van klasse maar ook van merk.

Ondanks zijn enorme toewijding houdt Mikkola ervan zich zo nu en dan met totaal andere zaken bezig te houden. Hij heeft nog steeds niet mee gedaan aan de financieel zeer aantrekkelijke Amerikaanse Trans-AMA wedstrijden (13 crosses, die direct na de Grand Prix-races gehouden worden).
"Het jachtseizoen in Finland is dan net in volle gang", zegt Mikkola, "En dat laat ik me niet door de neus boren!". In feite is dat maar één van zijn redenen. Mikkola houdt ervan zoveel mogelijk tijd bij zijn gezin door te brengen. Hij is getrouwd met Kaija en heeft een dochter Hanna (7 jr.) en een zoontje (Antti, 2 jaar). Zijn gezin vergezelt hem op alle Grand Prix-reizen. Ze bewonen dan een tweede huis in België. Zodra het crossseizoen is afgelopen, gaan ze terug naar hun huis in Hyvinkaa, een landelijk gelegen plaats ten noorden van Helsinki. Daar denken ze een paar maanden niet aan crossen....
Tijdens de winter ontspant Heikki zich niet met motorfietsen. Hij houdt ervan met hond en geweer op uit te trekken om te jagen, een liefhebberij die hij al sinds z'n 15de beoefent. Hij blijft dan twee, soms wel 5 dagen buitenshuis, waarbij hij niet zelden zo'n 30 kilometer per dag aflegt!
Dat ontspant hem en houdt zijn conditie in topvorm. Een sublieme conditie is absoluut noodzakelijk als je aan de top wilt blijven rijden. En Heikki Mikkola neemt alleen maar genoegen met de top. In 1977 hoopt hij op Yamaha z'n derde wereldtitel te veroveren....